درد عشقی کشیده ام که مپرس زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و اخرکار دلبری بر گزیده ام که مپرس

ان چنان در هوای خاک درش  میرود اب دیده ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش سخنانی شنیده ام که مپرس

سوی من لب چه میگزی که مگوی  لب لعلی گزیده ام که مپرس

بی تو در کلبه ی گدایی خویش  رنجهایی کشیده ام که مپرس

همچو حافظ غریب در ره عشق به مقامی رسیده ام که مپرس

حافظ شیرازی

مبارکت باد یا نبی اکرم بعثتت

صاحب گنبد خضرا ما را هم دریاب به حق کوثرت

در این فرخنده عید عیدی ما دیدار گنبدت

صجبتم را کوتاه میکنم وعده دیدار ما مسجدت

یاد یاران کن دردی درمان کن

شهزاده ی عشق  سرتا پا ایثار  از اتش گذشت  به خاطر بسپار

تیشه ی فرهاد    دلی در اوار درد شیرین  و    به خاطر بسپار

چک چک نورو از سقف بازار      دیروز دورو     به خاطر بسپار

یاد یاران کن دردی درمان کن

شمعی روشن کن پای هر دیوار   سایه هامون و   به خاطر بسپار

"بودن"یعنی عشق "غربت" یعنی دردای کهنه   از اینجا برگرد

شکل گریه نیست   گریه زیر اب

گریه در رگبار    اوازم در باد   از صدا افتاد    به خاطر بسپار

ای تو از جنس گل ابریشم

نام تو یعنی : تکرار شبنم

تا دریا دریاست  رودی جاری باش

تا عاشق تنهاست  شعری کاری باش

بی تو می ترسم وقت سرودن

با تو گل میده شهامت من

شعری ناگفته بر لب شگفته

از خواب بیدار شو زیبای خفته

تنهایی مثل شب بی مهتاب

تویی حریف و  هم این مرداب

دستم و  بگیر  ای خوب نایاب

بگو از افتاب از فتح این مهتاب...

شعري از شهريار قنبري